Effe klagen, omdat ik het nooit doe

Mijn moeder klaagt zo ontzettend vaak. Ik kreeg daar voorheen zo een hekel aan. Ik kon soms niet luisteren naar een verhaal van mijn moeder omdat ik misselijk werd van het geklaag. Daarom probeer ik vrijwel nooit te klagen. Maar het sluipt er af en toe in. Als ik weer eens een hoop dingen opkrop. Alleen maar om niet te klagen. En nu wil ik het gewoon is even doen. Even het eruit gooien.

Ik krijg een pleuris hekel aan al die kletsende vrouwen op de afdeling.
Ik ben helemaal klaar met de studie die me nu ontzettend veel kost en later weinig opleverd.
Waarom neemt die vrouw nou niet zelf eens een keer initiatief? Altijd mag ik het doen.
Ik geniet gewoon niet meer van een goede hardstyle track terwijl ik er eerste helemaal los op kon gaan.
Wat is die opdracht voor school een kloteopdracht. Geen enkele motivatie om er ook maar iets van te maken.
Waarom snappen die vrienden totaal niet waar ik mee bezig ben, zijn ze altijd alleen maar bezig met hoe belangrijk ze zelf zijn.
Waarom kan ik al dagen niet logisch rustig nadenken.
Die klote religieuze achtergrond van me baal ik zo van, het blokkeerd soms mijn hele doen en laten.
Waarom snapt die dikke trol niet dat ik niks met haar te maken wil hebben.
Waarom zijn er voor allerlei sporten 500 coaches te vinden die allemaal zeggen dat ze het bij het rechte eind hebben.
Waarom denk ik soms de wereld te snappen en snap ik even later mezelf niet dat ik dat dacht
Ik stel mijn verwachtingen altijd veel te hoog, ik ga te vaak van het positieve uit. Mijn hart is het bekende kerkhof van de verwachtingen.
Waarom raak ik niet meer geinspireerd door het lezen van boeken.

Pff dat lucht op